چقدر سخته توی چشمای کسی که تمام عشقت رو ازت دزدید
وبه جاش یه زخم کهنه همیشگی رو به قلبت هدیه داد زل بزنی
و به جای اینکه لبریز کینه ونفرت بشی حس کنی هنوزم دوستش داری
چقدر سخته دلت بخواد سرت رو باز به دیواری تکیه بدی
که یه بار زیر او از غرورش همه وجودت له شده
چقدر سخته توی خیالت ساعت ها باهاش حرف بزنی
اما وقتی دیدیش هیچ چیزی جز سلام نتونی بگی
چقدر سخته وقتی پشتت بهشه دونه های اشک گونه هاتو خیس بکنه
اما مجبور بشی بخندی تا نفهمه هنوزم دوستش داری
چقدر سخته گل آرزوهاتو تو باغ دیگری ببینی
و هزار بار توی خودت بشکنی
و اون وقت آروم و زیر لب بگی گل من باغچه نو مبارک .
همیشه دوست دارم
|
+| نويسنده عزيز
سهیل 246 در سه شنبه
1386/09/06
|
