چقدر فاصله اینجاست بین آدم ها
چقدر عاطفه تنهاست بین آدم ها
کسی به حال شقایق دلش نمی سوزد
و او هنوز شکوفاست بین آدم ها
کسی به خاطر پروانه ها نمی میرد
تب غرور چه بالاست بین آدم ها
و از صدای شکستن کسی نمی شکند
چقدر سردی وغوغاست بین آدم ها
میان کوچه دل ها فقط زمستانست
هجوم ممتد سرما ست بین آدم ها
زمهربانی دل ها دیگر سراغی نیست
چقدر قحطی رویاست بین آدم ها
کسی به نیت دل ها دعا نمی خواند
غروب زمزمه پیداست بین آدم ها
و حال آینه را کسی نمی پرسد
همیشه غرق مداراست بین آدم ها
غریب گشتن احساس و درد سنگینی است
و زندگی چه غم افزاست بین آدم ها
مگر کلبه دل ها چقدر جا دارد؟
چقدر راز ومعماست بین آدم ها
سلام آبی دریا بی پاسخ ماند
سکوت گرم تماشاست بین آدم ها
و چه ماجرای عجیبی است این
و اهل عشق چه رسواست بین آدم ها
چه می شود اگر همه از جنس اسمان باشیم؟
طلوع عشق چه زیباست بین آدم ها
میان این همه گل های آسمان ساکن اینجا
چقدر پونه شکیباست بین آدم ها
تمام پنجره ها بی قرار بارانند
چقدر خشکی و صحراست بین آدم ها
و کاش صبح ببینیم که باز هم مثل قدیم
نیاز ومهر و تمناست بین آدم ها
بهار کرن دلها چه کار دشواریست
و عمر عشق چه کوتاهست بین آدم ها
میان تک تک لبخندها غمی سرخ است
و غم به وسعت یلداست بین آدم ها
به خاطر تو سردم چرا که تنها تو
دلت به وسعت دریاست بین آدم ها
|
+| نويسنده عزيز
سهیل 246 در سه شنبه
1386/09/06
|
