عشق یک کلمه تنها نیست

X

عشق یک کلمه تنها نیست

عشق , عشق می آفریند


	يك كوچولو درباره خودم من سهیل 246 هستم !!! 23/9/1369 به جهان هستی پا گذاشتم وسال سوم ریاضی ام !!! در موسسه بین المللی بنیان و سبز اندیشان (متولی زبان اسپرانتو در ایران) فعالیت هایی داشتم !!! 09366117747 mehran642@yahoo.com منوی اصلیم اولين صفحه ام ايميلم آرشيو مطالبم آرشیو مطالب 87/02/01 - 87/02/31 87/01/01 - 87/01/31 86/12/01 - 86/12/29 86/11/01 - 86/11/30 86/10/01 - 86/10/30 86/09/01 - 86/09/30 آرشيو پيوندها مهران حاتم (هاشم)اسپرانتو بنیان شکوفه شوکت ثنا و شیما عسل مائده رونیکا آتوسا تک شاخ پرنده رز صورتی میثم RSS مدیر و طراح وبلاگ سهیل 246 Powered By BLOGFA.COM


	قلبِ تو قلبِ پرنده پوستت اما پوست شير قلبِ تو قلبِ پرنده پوستت اما پوست شير زندون تنو رها کن اي پرنده پر بگير اون ور جنگل تن سبز پشت دشت سر به دامن اون ور روزاي تاريک پشت نيم شباي روشن براي باور بودن جايي شايد باشه شايد براي لمس تنِ عشق کسي بايد باشه بايد که سر خستگياتو به روي سينه بگيره براي دلواپسي هات واسه سادگيت بميره قلب تو قلب پرنده پوستت اما پوست شير زندون تنو رها کن اي پرنده پر بگير حرف تنهايي قديمي اما تلخ و سينه سوزه اولين وآخرين حرف حرف هر روز و هنوزه تنهايي شايد يه راهه راهيه تا بي نهايت قصه‌ي هميشه تکرار هجرت و هجرت و هجرت اما تو اين راه که همراه جز هجوم خار و خس نيست کسي شايد باشه شايد کسي که دستاش قفس نيست قلب تو قلب پرنده پوستت اما پوست شير زندون تن و رها کن اي پرنده پر بگير \|+\| نويسنده عزيز سهیل 246 در دوشنبه 1386/11/22 \|


	كاش همان آرامش قبل از طوفان كه همانندي ندارد در هيچ چيز برگردد !!! طوفان كه فرو نشست ابرهاي پر غريب كه پراكند و نخستين پرتو خورشيد كه بازتابيد بر زمين كه هنوز از باران خيس است همه چيز بوي زندگي مي گيرد و... و... و... و آرامش باز مي گردد همان آرامش پيش از طوفان كه همانندي ندارد در هيچ چيز \|+\| نويسنده عزيز سهیل 246 در دوشنبه 1386/11/22 \|


	سوز سرماي آن شب همدان !!! سوز سرماي آن شب همدان برد از دخترك قرار و توان چه كند هيزم و ذغال نداشت پدر خانه اشتغال نداشت در همسايه را بزد شايد زان سرت هيزمي بدست آرد خرمني فضل و دانش آنجا بود خانه بو علي سينا بود گفت ما زندگان بي كفنان مانده از فكر آتش و غم نان پدر از سوز تب زمينگير است مادرم دل شكسته و پير است بو علي خاطرش ز غم فرسود آتشي را به دخترك نمود ظرف آتش نبود همراهش راهي آمد به ذهن ناگاهش سرد خاكستري به دست افشاند روي آن چند حب ذغال نشاند قدري آتش بروي آن بنهاد دست پر سوي خانه راه افتاد بوعلي آفرين نثارش كرد پرسش از مكتب و ديارش كرد دخترك بغز كرد و گريست گفت و آزرده دل بدو نگريست كه پدر گر به مكتبم بگذاشت مملكت بو علي زن هم داشت ليك در اين خطا و ناپدري بو علي نيست از خطا بري \|+\| نويسنده عزيز سهیل 246 در شنبه 1386/11/06 \|

< < < > JavaScript Codes>

< > <